Świetna książka. Od Wyścigu wgniata w fotel. Pozdrawiam bardzo serdecznie Pani Magdo. Ma Pani we mnie oddanego Fana :)

Podeszłam do „Fioletu” z pewna dozą nieśmiałości. Jednak kosmiczne roślinki to trochę nie mój klimat. Ale ze strony na stronę zaczął mnie coraz bardziej wciągać, aż w końcu nie mogłam oderwać się od książki. Wielkie brawa za zabójcze fiołki i sekcję spadochroniarską. A na czas wyścig praktycznie wstrzymałam oddech :D Czekam na kolejną świetną książkę.

Prolog mi się nieco ciągnął. Za to od jego zakończenia aż po ostatnią stronę to była już czysta przyjemność. Zarówno czysto techniczne smaczki, główna intryga jak i zarys poszczególnych postaci — jak dla mnie bomba! Nieczęsto trafia się książka, która jest w stanie rozśmieszyć, zdołować i rozbudzić w czytelniku ukryte pragnienie, by się oderwać od tego ziemskiego padołu. I to wszystko w dwa dni lektury!
Pani Magdo, dobra robota!
Pozdrawiam i czekam na kolejne (oby jak najliczniejsze!) książki.

No kurczę nie spodziewałem się, że jakieś tam fiołki z kosmosu tak mnie wciągną ^^ Nie no naprawdę jestem pod wrażeniem. Przeczytałem oczywiście trylogię Nocarza nawet dwa razy. I nie spodziewałem się, że taka zamiana klimatu mi się spodoba.

Ja nigdy nie płaczę przy książkach. Po prostu nic mnie nie wzrusza. A za każdym razem jak czytam „Fiolet” ryczę jak bóbr przy scenie pokazowego skoku dla pana generała. To raczej bardzo dobrze świadczy o książce;) W każdym razie nie pozostaje nic innego jak czekać na kolejne dzieła Pani Magdy i czytać w kółko to, co już jest;)